wtorek, 11 lipca 2017

Nauka ne ide u liês - č. 2.

šče trochu Nataški: "Siête", "Mama, Wikuś spit?", "sinij", "paki" (praniki), "miška" (miedviêd').

"Mama, upało!"

I tak budu dopisyvati, kob Viête mohli počytati i kob samomu ne zabyti :)

czwartek, 29 czerwca 2017

Nauka ne ide u liês

Pudlaśki słovar mojeji dočuški:

"idu", "tut", "zobač" (z akcentom na "a" -  spolonizovane "diviś"), "bačka" (sobačka), "kotik", "loko" (mołoko), "maju", "ručki", "nožki".

Jasne, što najbôlš hovoryt po pôlśki - takoje u jije najvelikše jazykovoje okruženije. Ale po našomu ponimaje vsio, što do jije hovoryti i probuje tyje i mnoho druhich słov sama.

Mnoho u nas diêłov, tomu pokul ciažko ot tak siêsti i napisati. I na rodinie ne byli od maja. Ale - pro sioje mohu skazati praudu - naša mova i kultura zausiody hołosono zvučat u nas u chati, navat koli my daliêko od Rodiny, a na blohovi tišyna!

wtorek, 4 kwietnia 2017

Koli uže končytsia Pôst

Dorohije,

ciažko sioje poniati, jak chutko biežyt čas, koli nastupaje vesnuška, jakoji my čakajem cełuju temnuju i dołhoju zimu. Tož my znôv prybližajemoś do najvelikšoho sviata sviatuv - Velikodnia!

A ja v interneti odkryła, što je inicjatyva, jakaja v Biełostocci hulaje v našy sviata i hrajut ono po našomu.
(šče štob po našomu pisali, "to była by spokojna", jak hovoryła baba Pawlakowa w "Samych swoich")

Zobačte sami! A moža uže davno znajete i chodite na tyje zabawy? A  mo majete ščascie choditi šče na zabawy na wiośkach? Daj Boža...

https://www.facebook.com/swojska.nutka/

PS Pomnite, što zarazki sviato, kotoroje zvecce druhim posle Velikodnia - Błahovieščenije. 7.04. (a u nas v siemje jak raz tohdy 40 dion pośle mojeji Baby vypadaje...) 
Pomnite, što ne možna v toj deń ničoho robiti! Bo vono tak velikoje, što "Na Błahovieščenije daže ptuška hniezdočka ne vje". Oj, ne na ma musi na sviêti horoščoho zdania, kotoroje vyskazyvało b šacunok do dannoho sviata.  Takije my i je!

niedziela, 26 marca 2017

Vesna znôv pryšła!

Dorohije,

trochu ja tut pomołčała - nu dołho mene ode i ne było na blohovi. No spasibo, što vsirumno chto-nechto časom šče i zahladaje. A čom mene ne było?
Nu, narobiłosia u nas dvaždy bôlš raboty i vsie my tut zabiêhany jak šalony. A to tomu, što 30. studnia v nočiê, po vsiech trudach ciažarnosti, rodiłsia nam synok - małyj Witia!
Słovom - zdaryłsia znôv małyj čud, pobôlšała naša siemja i znôv nas bôlš stało, hovoraščych po-pudlaśki :)

Nataška, joho staršaja sestronka, kotoroji v majovi bude dva roki, uže chorošeeńko ponimaje našu movu a i starajecce štoś i na jôj pomaleńku hovoryti. Pokul najliêpš vychodit jôj "miasio" - oj, ne može byti jedło bez miasa! Dorohije, ja kuliêšu ne odion raz uže navaryła postovoho, a v zasadi u mene zausiody kuliêš postovyj, a didita moje sidit za misočkoju i, divlučysia na mene velikimi jak tariêłki očami, pytaje "miasio?". I treba toho miasa tohdy dokinuti - a to kubaski kusočok, a to jak štoś jak raz upečane čy uvarane maju.
I velmi ostorožno, z cikavostižu i z luboviu podchodit do svojoho mołodšoho bratika, kotoryj uže načynaje nam i gugati, i gruchati, i spivati svoje piesieńki, koli z nami "hovoryt".

Takaja u nas teper sytuacja!
I sytuacja dobra, i daj Boža sčastlivo razom dołhoje žyccio prožyvati.

Koli rodiłsia Witiuška, mnoho prochodiło i prochodit i na sviêti, i v našum siemiejnum hroni zdarenniau. Marš v Hajnuvci, a kotorum mołodyje lude z hłubiny kraju, nedumajučy samomu, napchany durackimi hasłami idut i toptajut pamiat' o našych bohibšych z ruk okrutnych pseudohierojuv.  Včera Dień Voli v Biełarusi i joho strašnyje efekty - zatrymanija.

Ale i to, što moja babula, kotora cełoje moje žyccio była, pomerła - ustupiła miêscia małomu Witiušcy.

Razom z jeju, tak jak z každym starikom, kotoryj u nas odchodit, čy vôn dožyvał na viości čy v horodi, odchodit naša mova i tradycja. I tak złožyłoś, što zaraz potum pomer i moj diad'ko pośle ciažkuj chvoroby, jôj syn. I tak nastupnyj raz do mene došło, što odchodiat tyje dva pokolenija, navat uže lude pokolenija našych bat'kuv, kotoryje žyli v sopraudnoji našoji movi i kultury. I teper ono v našych rukach zachôvati pamiat' pro jije i perekazuvati našym diêtiam - koli žyvemo daleko od Rodini, ale moža i bôlš sioje potrebne koli na sioj Rodinie žyvemo.

My otkazujem za buduščeje našoj kultury, za pamiat' pro našu movu, pro predkuv, i štob našy dieti mieli svoi korni jasno pokazany. To je ciažkaja robota, bo často treba budovati štoś z ničoho, ale možna, ono štob ne puddavacca i ožyvlati na štodeń to, z čoho my sami vyrastajem.

I Wam vsiêm toho žadaju razam z nadchodiaščoju Vesnoju razom z mojeju hovoraščoju i gugajučuju po-pudlaśki siemjoju!
Katia, Jaška, Nataška i Witiuša.

sobota, 7 stycznia 2017

niedziela, 30 października 2016

Trochu wspominok z liêta

Dorohije,

liêto uže davno prošło i načalisia osiennije dni. A šče disia perešli my na čas zimovyj, koli to chučej bude temno, listiê uže amal sovsiem popadało z derev. 

To trochu padaje, to zimno, ale i dobroho osień prynosit - jabłyki, hrušy, vinohrad, oriêchi. Oj, dobre vsiem tym, kotoryje mohut na viości zryvati sobiê sadovinu prosto z dereva i jesti. U moich baby i diêda v Kojłach tak same był sad, teper z joho ničoho ne zostałoś. A v tum sadi prychodiła do nas małych baba Hrypa, kotoraja žyła v chatci po druhoji storonie sadu, maleńkaja babulia u kotorj to sovsiem uže ničoho ne było, ono kusok pola i mo jakaja odna korova. I ona podchodiła do nas i davała nam to, što sama miêła najliêpšoje - jabłyki. Nesła ich u fartuchovi, kotoryj mieła zavezanyj kruhom pojasa. nu jak to fartuch. I tam liêžali tyje jabłyčki, sołodki a sołodki, a vôna nam ich podsouvyała svoimi zaroblenymi, sukatymi, chudieńkimi rukami. 

Oj, štož to był za smak. A čôm, sami skažte, takij dobryj? A no tomu, što od sercia był toj małyj podarok. I my joho brali i diakovali, i vtikali, bo trochu baby Hrypy bojalisia. Ale vsio rumno vona do nas podchodiła, a my vsiorumno brali od jije jabłyki. 
Tak smakovali jabłyčki v každum viośkovum sadovi, kotoryj ja pomniu. Chvatiło podnesti z zemli, oterti z piêsku, i do rota. I pachnuło toje jabłyko sońcem i pryrodoju, a kruhom šče zvieryna mučała, hdakała i kukurykała. 

Teper zostalisia mnie skliepovy jabłyki, a od času do času udastsia od koho-to dostati sopraudnoji viośkovoji, pudlaśkoji ohorodniny i sadoviny. Tohdy je radost' što i nu!

A pokul šče oseń - podkidaju trochu liêtnich znimok. Chaj nam stane vesielej na dušach. Daj Boža, do vesny. 




 Sociê. Bôlš jak 100-liêtniaja chata naprotiv skansenu p. Tamary Leščyńskuj. Chata tože pod jije opiekoju. V chati pobač (novšuj, remontovanuj) možna nočevati. Lipień 2016.

U  skansenovi.


 Pohreby. Lipeń 2016. 

Kuraševo. Praznik sv. Antonioho Piečerskoho. Lipień 2016. 



 Sociê, žnivień 2016.

  Sociê, žnivień 2016. Vidok zza tiotinoj chaty - ohorod i panorama Suchlanuv (Sociê majut dva rajony - Mokrany i Suchlany, peredielanyje riêčkoju). 






czwartek, 22 września 2016

Što dobroho, što novho?

Dorhije,

jak pevno mnohije z Vas uže znajut - na fejsbukovuj storonci HPS ("Hovorymo po svojomu") ukazałosia video autorstva s. Mateuša Stryčuli, v kotorum načynaje vôn novyj podchod do nauki našoji movy i do jije samoji vohule.

Značyt - ne budemo ono čytati, a budemo i słuchati našu movu, i pryvykati nejako na novo, što jije šče normalno užyvajut, tak same mołodyje, i što sioje je jak najbulš normalne i dobre. A tut šče spadar Stryčula, kotoryj dla neodnoho z dlašukpuuv može byti uzorom toho, jak našu movu i kulturu treba učyti i šanuvati. 

Ja maju velmi uvažaju spadara Stryčulu za joho podchod do našoji movy i kultury (a šče i liêpš hovoryt jak nekotoryje z mołodych rodovitych Pudlašukuv, sami pryznajte), i velmi jomu kibicuju. Tomu podkidaju tut linka do joho filmu, chto šče ne bačył, i zaprašaju do interakcji!

Vsioho Vam dobroho!

https://www.youtube.com/watch?v=Ho6y_q7f_7c